Koolwijk & Gipman: Touchdown!

Dit avontuur verscheen onder de naam 'Go! Go! Go!' in de derde editie van de Nieuwe Arnhemse Krant. Deze verscheen in Augustus 2013.

Foto's: Pauline Gesink, Tekst: Martijn van Koolwijk & Jan Gipman

Kent u de Arnhem Falcons? De Arnhem Falcons hebben volgens de American Football Bond Nederland (AFBN) namelijk het mooiste American Football complex van Nederland. Reden genoeg voor de AFBN om in Arnhem hun finales te houden. Verrast lazen we het persbericht. American Football in Arnhem? Daar willen we meer van weten!

Bij het hek aangekomen staan er drie brede mannen, oortje in, peuk in de hand. Alle drie gehuld in blauw-wit, de thuiskleuren van de Falcons. Mannen die vast binnen no-time door hebben dat wij hier niet thuishoren. Dat wij geen reet van de regels en tactieken van het American Football snappen. We besluiten zo vlot mogelijk langs hen heen te glippen, maar worden halverwege begroet met een vriendelijk: ‘Goedemiddag! Fijne dag!’

Eenmaal bij het complex, zien we een krakkemikkig pand, versierd met de naam ‘Arnhemse Boys’, een amateur voetbalclub die het complex in 2009 verliet. Voor het pand staan partytents, witte tuinsetjes en een bar bemand door spelers van de Arnhem Falcons. Er wordt bier verkocht, per fles en per krat. Het is net kwart voor drie in de middag, dus we besluiten een cola te kopen en naar de tribune te lopen. Een oude, stenen tribune met in het midden een aantal rijen stoeltjes en daarachter een steiger voor de commentator. Beide kijken uit over een prachtig speelveld waar het laatste kwart van een wedstrijd gaande is.

Al pilsend geven een paar mannetjes commentaar: “Als nummer 78 nu meer over de flanken gaat!” Ondertussen wordt het spel stilgelegd. Iets dat bij American Football gebeurt wanneer de

speler met de bal tegen de vlakte is gewerkt. Dat gebeurt vaak. Als in: om de vijf seconden. De stiltes in het spel worden benut voor uitleg over het spel: “De bal ligt nu op 10 yards, dat betekent dat ze nog 10 yards te gaan hebben voor een touchdown.” Dit commentaar maakt het spel voor ons een stuk leuker om naar te kijken. Ondertussen is er muziek. Heel veel muziek. De meest vreemde nummers komen voorbij. Van hardrock, via meezingers naar de top 40. We luisteren naar The Village People met YMCA terwijl er voor onze neus een groep mannen op elkaar duikt.

De volgende wedstrijd begint. Er worden flares afgestoken in de kleuren van de clubs. De spelers bestormen het veld als het strand van Normandië. Ondanks het ontbreken van cheerleaders, zijn er hele choreografieën rondom de wedstrijden. De yells, de dansjes, het handen schudden van de andere partij na de wedstrijd. Alles gebeurt volgens vaste gebruiken. Totdat er een prijs moet worden uitgereikt. De presentator roept meerdere malen het winnende team naar de prijzentafel, maar ze komen niet. “Willen jullie nu komen! Ik heb het al een paar keer gevraagd en doe het niet nog een keer. Wij zitten ook met een strak schema!,” roept hij nog eenmaal. Een ruime minuut later sjokt het team richting de tafel. Meedoen is blijkbaar belangrijker dan winnen.

Tijdens de derde wedstrijd van de dag besluiten we richting de partytententen te gaan. Al snel valt op wat voor mengelmoes van mensen, van de meest uiteenlopende types en culturen, er op deze American Football dag zijn afgekomen. Er lopen zelfs twee hipsters langs. De enige overkomst: tattoo’s & enorme armen. Op het terras hangt een waanzinnig relaxte sfeer. Het lijkt wel een buurtbarbecue. Er wordt gepraat over de wedstrijden, maar ook over een tof feest en andere ditjes en datjes. Er rijden twee auto’s het terrein op. Uit de ene tillen twee Falcons een stuk of twintig kratten bier. Uit de andere auto laadt een man met een steekkarretje zes sixpackjes cola.

Een man in pak gaat de tafeltjes langs. Hij verkoopt lootjes voor een loterij op de volgende wedstrijddag. De opbrengst wordt gebruikt om de reis van de Dutch Lions, ons nationale American Football team, naar Polen te bekostigen.  De man kan overal op sympathie rekenen. De Nederlandse American Football liefhebbers zijn één grote familie. Zelfs wij voelen ons inmiddels meer dan welkom. De Falcons blijken geweldige gastheren en de sfeer is zo gemoedelijk, dat we besluiten de wedstrijd af te kijken.

Op de tribune zitten gedurende de dag zo’n 100 man. Het meisje voor ons is helemaal gekleed in het groen-wit, de kleuren van de 010 Trojans. Als haar vriendje het veld op komt, staat ze even op om naar hem te zwaaien. Dan vervolgt ze haar gesprek over het krijgen van kinderen. Rechts van ons is het rood-zwart gekleurd. Het zijn supporters van de Enschede Broncos. Er klinkt Papiaments en Twents. Er wordt samen geproost op de mooie wedstrijd. Bij de prijsuitreiking is het wederom wachten totdat het winnende team de beker komt halen.