Koolwijk & Gipman: Moeten Waaien!
Dit avontuur was oorspronkelijk een live presentatie incl. prachtige powerpoint. De presentatie werd gehouden op de laatste dag van De Geest Moet Waaien 2013. In deze geschreven versie zijn, om de leesbaarheid te verbeteren, aanpassingen gemaakt.
Over het algemeen ondernemen wij vooral uitjes naar evenementen waar wij normaliter nooit heen zouden gaan. Eigenlijk omdat die het leukst zijn om over te schrijven. Zo zijn we de laatste keer beland op een paranormale beurs. Hier heeft Gipman overigens nog een verschrikkelijk onhandige gave aan over gehouden. Ik wordt tot op de dag van vandaag nog geconfronteerd met ronddwaaiende geesten die zich aan mij opdringen. Maar dat geheel terzijde. En volgende week gaan wij naar de EO jongerendag.
Wij spitten dan altijd door krantjes, en zoeken op het internet om te zien of een evenement genoeg potentie heeft om in aanmerking te komen.Dit is echter een festival waar we al jaren komen. En mede door de aanwezigheid van een bar een stuk lastiger om objectief over te schrijven.
Maar ja, hé. We zijn hier nu toch, dus laten we beginnen. De donderdag.
We komen aan bij het Theater aan de Rijn. Een klein verstopt theater midden in het Arnhemse winkelhart. Het is gezellig druk buiten. De vooral vrouwelijke vrijwilligsters van de Wintertuin kibbelen er op los: “Is er wat mis met mijn kont? Oh hey dat zijn mijn ouders!,” horen we iemand achter zeggen.We willen de kont net bekijken als de menigte in beweging komt.
Langzaam schuifelt iedereen de benedenzaal in om er een kwartier later weer uit de schuifelen. Daarna schuifelen ze naar de bovenzaal en ook daar schuifelen ze na 15 minuten weer uit. Het is een vreemd soort pinguïnachtig ritueel dat zichzelf de hele avond lang blijft herhalen.
Ondertussen treden diverse studenten van de opleiding Creative Writing en muzikanten op. Bij een van de acts zit er een brom in het geluid. “Zullen we het akoestisch doen?,” roept één van de muzikanten naar de geluidsman. De geluidsman antwoordt: “Ik heb hier iets liggen.” Wat hij had liggen? Waarschijnlijk een zak horzels, want de brom blijft de rest van het optreden aanwezig.
Tegen de tijd dat één van de leraren van de opleiding het podium betreedt, zijn een hoop van de ouders al naar huis. Het is rustig in de zaal. Qua publiek dan. Qua applaus en gejoel is het drukker dan ooit. Na afloop loopt één van de studentes van de opleiding naar de leraar toe.
“Oh meneer, het was echt supeurrgrappig! Ik heb echt ZO gelachen!”
Op vrijdagmiddag is er een expertmeeting.
De experts van de middag: Hans Kemna, Leon Verdonschot en Tinkebell.
Het thema van de middag:: 'Hoe herken je het nieuwe?'
Conclusie van de middag: Het woord vernieuwen moet worden afgeschaft.
Aan een tafeltje aan het andere eind van het veel te grote restaurant zitten ze, “de dichters.” Voor hen zijn we hier. Een persoonlijk contact met een echte dichter. Eerder die avond hadden ze ons tafeltje al eens gepasseerd, met vellen vol verassingen onder de arm. Maar elke keer als we uitnodigend proberen te kijken liepen ze vertwijfeld verder. Op tv had Gipman er al eens eentje gezien ‘een dichter’ hij zat zwetend achter een kaars en kwam soms een beetje schreeuwerig over.
“Vind u het goed als ik iets van mijn werk voordraag?” Horen we een paar tafels verderop. Dit echtpaar had al vanaf binnenkomst geluidsloos aan het tafeltje gezeten. “Het hoeft niet hoor. Laat maar.” Blijkbaar is het zo dat wanneer je elkaar al niks meer te vertellen hebt je ook alle hoop hebt opgegeven dat iemand anders nog iets kan bijdragen aan je zwijgzame bestaan.
Wij zitten inmiddels met met de nagerechtenkaart voor onze neus.
“Willen jullie nog iets bestellen?” vraagt het meisje van de bediening.
“3 koffie en een dichter graag.”
“Ja? Echt? Tof!”
Aan het andere eind van het restaurant wijst het meisje van de bediening naar onze tafel. Wat overeindkomt is een keurige jongen in grijs pak, ketinkje tussen jaszakje en knoopsgat, zelf gestrikt vlinderdasje voor. Neemt werk onder de arm en loopt met opgewekte tred in onze richting. Dit kan niet anders dan onze bestelde dichter van de avond zijn.
Maar wat doet hij nu?
Bij een tafeltje met twee knappe meisjes, blijft hij staan. “Jullie hadden een dichter besteld?”
Nee! Dat waren wij! Het is allemaal net te ver weg om onze stemmen te verheffen. “Wij hier, tafel 74, wij hebben de dichter besteld.”
Na afwijzing van de meisjes verontschuldigd hij zich en schuifeld terug. Bij zijn Grimbergen aangekomen kijkt hij nog één keer om naar de meisjes. Daarachter zitten wij, wild zwaaiend. “Dichter!”
Enkele seconden later staat hij dan eindelijk voor ons. “Ik ben Simon. Ik studeer oude letteren, een compleet uitgestorven studie, eigenlijk vrij zinloos.” Ja, zo willen we je het liefst, zinloos.” Wij krijgen zijn menukaart aangerijkt, en mogen kiezen, een voor, midden en hoofd. Drie gangen literair menu, dat klinkt tenminste voedzaam. We maken onze eerste keus en de dichter spreekt.
Ondanks de conclusie van de workshopmiddag word er vrijdagavond toch weer een poging gedaan het woord “vernieuwen” te duiden. De verantwoordelijke voor de muziek doet dat door maar liefst drie keer Daft Punk’s ‘Harder, Better, Faster, Stronger te draaien en de gespreksleidster doet het door continue weer terug te koppelen naar het woord ‘vernieuwend’. Leon verdonschot zei het ‘s middag al “Het publiek wil helemaal niets nieuws. Die willen wat ze al kennen” Een uitspraak die uitgebeeld werd door diverse leden uit het publiek. Publiek dat krampachtig naar hun telefoons greep op deze enge, onbekende, dingen te googlen..
Zaterdagmiddag
De ballonnen waaien, de t-shirts waaien en het haar van letterkunde presentator Jesse Laport waait plots in model. Het is zaterdagmiddag en we zitten op het terras van Dudok. Tegenover ons viert letterkunde zijn 1 jaar, 1 maand en drie dagen jubileum.
Tijdens de diverse voordrachten is er ook fysiek entertainment. Verzorgt door de man achter het literiaire t-shirts kraampje. Met zijn armen houd hij de hele middag het waaiende doek achter het kraampje tegen.
Verrassing van de middag was Pieter Seinen. Met zijn korte verhalen wist hij één van de voorbijgangers zo te boeien dat deze tijdens het wandelen een zwarte pot verf van kunstenares Marieke Overbeek om trapte. Het eindresultaat hangt later die dag in het pad naar het theater. Bij de rokers, en de fietsen. Probeert u dus vooral niet de zwarte vlekken te psychoanalyseren
In de avond is er de nieuwe lente. Te gekke voordrachten van Andy Fierens en Gerjon Gijsbers. De live versie van taarten van Abel veranderd ondanks zijn geslaagdheid al snel in Wiskey van Abel. Hoe dan ook de sfeer zit er goed in.
Tijd om de boel te verzieken met vijandigheid
Een battle
Arnhem VS Nijmegen
Frank van der Mee deelt donderklappen uit, Dennis Geans verbroederd. Het publiek klapt. Arnhem wint.
Terrecht?
Dat moet ieder voor zich bepalen. Wij hebben ons echter drie dagen prima vermaakt. Vanochtend vonden wij echter nog een brief. Een brief over de literiare battle.
